

Παύλου Μελά 5. Μοναδικό κτίριο με εσωτερική ξύλινη γέφυρα που συνδέει χώρους του ίδιου διαμερίσματος και αίθριο. 1927, το είδα μια φορά σε μια ασπρόμαυρη ελληνική ταινία με τη Βουγιουκλάκη. Όταν περνάει λεωφορείο από την Παύλου Μελά τρίζει. Ανατολικό με θέα στην πλατεία Φαναριωτών, 3.80μ ύψος, θαυμάσιος χώρος. Γλύτωσε το σεισμό και την κατεδάφιση.
Έχουν τα κτίρια ψυχή; Έχει νόημα η καλή αρχιτεκτονική; Γιατί στην πόλη μου δεν αγαπούν τα ωραία κτίρια; Πώς μπορεί να αφήνεται να πέσει ότι αξίζει;
Υ.Γ.
Ποιός δεν είδε τον Ζορό; Ο άνθρωπος είναι καλλιτέχνης και σαν τέτοιος πρέπει να αντιμετωπίζεται από δω και πέρα,πρωτοπόρος της τέχνης. Πως το λένε, το ΄χει...